Λιγνιτωρυχείο στη Μεσσηνία; Όχι ευχαριστούμε!

Οικολόγοι Πράσινοι
Λιγνιτωρυχείο στη Μεσσηνία; Όχι ευχαριστούμε!Παραλογισμό πέρα από κάθε περιβαλλοντική, οικονομική ή ενεργειακή λογική θεωρούμε οι Οικολόγοι Πράσινοι Πελοποννήσου τα σχέδια για κατασκευή λιγνιτωρυχείου στη Μεσσηνία.Το αντίτιμο για την τοπική κοινωνία και το περιβάλλον θα είναι: μη αναστρέψιμες βλάβες σε γεωργικές ή δασικές εκτάσεις και πιθανά στον υδροφόρο ορίζοντα της περιοχής και σκόνη από τις εξορύξεις - απειλή για τη δημόσια υγεία. Ο λιγνίτης θα μεταφέρεται με φορτηγά, και θα συμβάλει στη διάχυση της ρύπανσης από μικροσωματίδια. Πρόκειται για μια επιλογή με υψηλό κόστος και ελάχιστο αποτέλεσμα, γιατί το σχεδιαζόμενο λιγνιτωρυχείο θα διευκολύνει τη λειτουργία του σταθμού της Μεγαλόπολης κατά μόλις 7 ημέρες ετησίως. Πρέπει, δε, να επισημάνουμε τη μεγάλη αρχαιολογική και γεωργική αξία της περιοχής, που πρέπει να διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού.Το κυριότερο, όμως, για τους Οικολόγους Πράσινους είναι πως μια τέτοια προοπτική είναι εντελώς ασύμβατη με μια σύγχρονη και βιώσιμη ενεργειακή στρατηγική που έχει ανάγκη η χώρα. Για μια πληθώρα από λόγους, με πρώτιστο τη συμβολή στην αποτροπή της κλιματικής αλλαγής, η Ελλάδα οφείλει να στραφεί άμεσα σε ένα ριζικά διαφορετικό μοντέλο παραγωγής και κατανάλωσης ενέργειας, με πυλώνες την εξοικονόμηση ενέργειας και την απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα, με στροφή στις ανανεώσιμες πηγές. Μια τέτοια στροφή αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για τη διέξοδο από την κρίση, με δημιουργία αξιοπρεπών θέσεων εργασίας, τόνωση της καινοτομίας και μείωση των ενεργειακών δαπανών. Για τις περιοχές που φιλοξενούν λιγνιτωρυχεία και λιγνιτικούς σταθμούς, όπως η Αρκαδία, χρειάζεται να σχεδιάσουμε άμεσα τη μετάβαση στη μετα-λιγνιτική εποχή, με ενίσχυση της τοπικής κοινωνίας και οικονομίας σε βιώσιμη προοπτική, αποκατάσταση των κατεστραμμένων περιοχών και συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα σταδιακού κλεισίματος ορυχείων και μονάδων ηλεκτροπαραγωγής. Το να καθυστερούμε μια τέτοια μετάβαση, θυσιάζοντας μάλιστα νέες παρθένες περιοχές, αποτελεί μια κοντόφθαλμη και εγκληματική πολιτική, που ταιριάζει σε ένα παρελθόν που πρέπει αποφασιστικά να αφήσουμε οριστικά πίσω μας.Από την άλλη πλευρά, εμείς, οι Οικολόγοι Πράσινοι Πελοποννήσου, θέλουμε να κρατήσουμε αποστάσεις από τις κραυγές που ακούγονται δήθεν υπέρ του περιβάλλοντος. Όσοι μιλούν για «φτηνό» λιγνίτη και εναντιώνονται στην παραγωγή ενέργειας από ανεμογεννήτριες, δε συνυπολογίζουν το τεράστιο εξωτερικό κόστος των εργοστασίων της ΔΕΗ, τη ρύπανση του αέρα, των εδαφών και των υπογείων υδάτων και τις επιπτώσεις στην υγεία των κατοίκων της Μεγαλόπολης. Χαρακτηριστικό είναι πως o Ευρωπαϊκός Οργανισμός Περιβάλλοντος εκτιμά για την Ελλάδα το κόστος της ατμοσφαιρικής ρύπανσης από μεγάλες εγκαταστάσεις στα 3,3 - 5,2 δισ. ευρώ ετησίως, με τα 2/3 από αυτά να οφείλονται στην ηλεκτροπαραγωγή, κατά κανόνα δηλαδή στις λιγνιτικές μονάδες της ΔΕΗ.Ξεχνούν, επίσης, ότι η καύση του λιγνίτη κοστίζει και οικονομικά πλέον, αφού η ΔΕΗ χρειάζεται να πληρώνει για δικαιώματα εκπομπής ρύπων που της υπολείπονται. Η ίδια η ΔΕΗ έχει εκτιμήσει το κόστος αυτό στα 23 εκ. ευρώ ετησίως για το 2011-12 και σε πάνω από 1 δισ. ετησίως από το 2013 και μετά, οπότε και θα είναι υποχρεωμένη να αγοράζει το σύνολο των δικαιωμάτων ρύπανσης. Όλα αυτά επιβαρύνουν την τσέπη των καταναλωτών μέσα από τους λογαριασμούς της ΔΕΗ και αυτό το ξεχνούν οι συνήθεις κραυγάζοντες υπέρ του «φτηνού» λιγνίτη και κατά κάθε χωροθέτησης αιολικών πάρκων. Εμείς από την πλευρά μας αντιπροτείνουμε δημοτικές-πολυσυμμετοχικές-κοινωνικές επιχειρήσεις για την εγκατάσταση έργων ΑΠΕ μεσαίας κλίμακας, ώστε να υπάρχει μεγαλύτερο όφελος για τις τοπικές κοινωνίες και κοινωνικός έλεγχος για να μη χωροθετούνται αυτά τα έργα σε οικολογικά ευαίσθητες περιοχές. Εμείς ζητάμε την προώθηση εγκαταστάσεων ΑΠΕ, συμβατών με την προστασία ευαίσθητων οικοσυστημάτων και της πολιτισμικής κληρονομιάς. Προτεραιότητα δίνουμε στις μικρές και διεσπαρμένες εγκαταστάσεις, όπως τα φωτοβολταϊκά σε κτήρια, που δίνουν ταυτόχρονα και τη δυνατότητα σε κάθε νοικοκυριό να γίνει ένας «μικρός πράσινος επενδυτής».Εμείς λέμε «ΟΧΙ ΣΤΟ ΛΙΓΝΙΤΗ» γιατί δρούμε τοπικά και σκεφτόμαστε πλανητικά. Εμείς ΛΕΜΕ ΝΑΙ στην πρόληψη, στην εξοικονόμηση, στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και βεβαίως στην αλλαγή του κυρίαρχου ενεργοβόρου μοντέλου παραγωγής και κατανάλωσης.Όπως ΔΕΝ ανεχόμαστε τη συνέχιση της καταστροφής της Μεγαλόπολης, έτσι αρνούμαστε το άνοιγμα νέων μετώπων ορυχείων και συγκεκριμένα στην περιοχή της Κορώνης.Συμπαραστεκόμαστε στους κατοίκους και φορείς που τεκμηριωμένα αντιτίθενται και αρνούνται τη μετατροπή της Γης τους σε ορυχείο, που θα καταστρέψει έναν τόπο κόσμημα της Ελληνικής Γης, και τη μετατροπή του σε σεληνιακό τοπίο.Γι’ αυτό λέμε (χωρίς ενδοιασμό): ΟΧΙ στην εξόρυξη του λιγνίτη στη Φαλάνθη & το Χωματερό Κορώνης Μεσσηνίας.

ΠΥΛΟΣ-27-1-2012 ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΠΥΛΟΥ

ΕΛΛΕΙΜΑΤΑ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ - ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ

ΕΛΛΕΙΜΑΤΑ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ - ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ
Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης οι χρηματοπιστωτικές δυνάμεις αδυνατίζουν τους κοινωνικούς θεσμούς. Η οικονομία εμφανίζεται ως συμφραζόμενο του από ψηλά και μακριά. Η υποχώρηση των θεσμών, των ανθρώπινων σχέσεων, ο επικαθορισμός τους από τις ισχυρές δυνάμεις της παγκόσμιας κερδοσκοπικής αγοράς επαναφέρουν την εργασία ως κέντρο και οικονομική πρόταση, ως τροφοδότη της εσωτερικής κοινωνικής ζωής.
Μια μεταρρύθμιση στις σημερινές οικονομικές συνθήκες, αναθεώρηση της καταστροφικής διαχείρισης, που οδήγησε στο χρέος σημαίνει μια νέα σχεδιαστική, λειτουργική παραγωγικότητα. Ωστόσο, καθηγητές, οικονομολόγοι, απ’ όλο το πολιτικό φάσμα μιλούν για χρέος, ευρώ, δραχμή, επαναπροτείνουν λύσεις μέσα στη σφαίρα κίνησης του χρήματος. Η αποστράγγιση ενός τέτοιου ζητήματος σε οικονομικό-νομισματικό είναι ασυλία του κλεπτοκρατικού συστήματος, της «μεγάλης κεντρικής γαστέρας» κατά τον επίκαιρο Παπαδιαμάντη. Είναι αντιπολιτική μετατόπιση ενός πολιτικού ζητήματος και λειτουργεί κατασταλτικά, αποδιαρθρώνει την κοινωνία, προκαλεί την συναίνεση στην αναζήτηση της «σωστής» οικονομικής απάντησης στο χρέος.
Εναλλακτική στρατηγική στις χρεωκοπημένες οικονομικές θεωρίες, στην εμποροκρατία του χρήματος, στην οικονομική παγκοσμιοποίηση είναι η ανάπτυξη από τα κάτω· είναι τα δημοκρατικά δίκτυα υπέρβασης των κανόνων του άγριου ανταγωνισμού. Αυτό βέβαια προϋποθέτει συνείδηση της γης, τόπων, ιστορικών περιφερειών, τη γνώση των παραγωγικών συστημάτων και του ιστορικοφυσικού περιβάλλοντος.
Οι δήμοι της υπαίθρου θα μπορούσαν ν’ αποτελέσουν βαθμό κοινωνικής αυτοέκφρασης, να λειτουργήσουν προς όφελος παραγωγικής συνείδησης, ενίσχυσης της οριζόντιας οικονομίας αλληλεγγύης. Ο χώρος της υπαίθρου είναι ιστορικά προνομιακός, σύνδεσης κοινωνίας και οικονομίας. Είναι όμως οι σημερινοί δήμοι θεσμική έκφραση της τοπικότητας;
Οι δήμοι και οι περιφέρειες του λεγόμενου «Καλλικράτη» δημιουργήθηκαν χωρίς τη συναίνεση της ιστορίας, της γεωγραφίας, οικιστικής ενότητας και ιεραρχίας. Υπερίσχυσαν τα κριτήρια κοπτοραπτικής, κομματοσυμφερόντων. Οι πρωτεύουσες των δήμων θα ‘πρεπε να «εκφράζουν» και να εξυπηρετούν τον «πολυώνυμο» κατά τον Καραβίδα, χώρο τους. Να είναι ένα πολιτικό και οικονομικό κέντρο, με «συνοικίες» τον πολυκεντρικό ιστό των χωριών. Έχει χαθεί όμως η έννοια των δικτύων, η τοπική συνείδηση, η εμπέδωση ενός πνεύματος κοινής ζωής, αναγκών και διεκδίκησης αλλαγών για ανάπτυξη και ποιότητα ζωής. Οι άνθρωποι της τοπικής αυτοδιοίκησης περιμένουν από ψηλά, απ’ έξω χρήματα και επενδύσεις. Δεν έχουν πολιτική δυνατότητα ενεργού παραλαβής της τοπικής ( και αντίστοιχα, περιφερειακής) συλλογικής κληρονομιάς. Προβάλλουν ως άλλοθι της πολιτικής τους αδυναμίας κι οκνηρίας ότι το κράτος δεν τους δίνει χρήματα, λες και είναι μεσάζοντες, ξένοι προς το παραγωγικό, ανθρώπινο, φυσικό, υλικό και άυλο πλούτο του δήμου. Οι πολιτικοί, βέβαια (από τα κεντρικά) όλου του φάσματος και χρωμάτων θεωρούν την ύπαιθρο φτωχό πελατειακό τους παράρτημα, σκηνικό που μπορούν εκεί να παίξουν ίδιο έργο της Αθήνας. Για ορισμένους είναι φυσικό, γιατί εδώ δεν έχουμε «εργατικές μάζες», οπότε δεν ανήκουμε στις δυνάμεις αλλαγής. Όταν έρχονται να μιλήσουν στην επαρχία από τα κεντρικά, μονότονα επαναλαμβάνουν ως αιτία παρακμής της υπαίθρου τις εντολές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, απενοχοποιώντας έτσι τόσο τους εαυτούς τους, όσο και το τοπικό πολιτικό προσωπικό. Λες και η οικονομία της υπαίθρου στην Ιταλία δεν υπόκειται στις ίδιες ευρωπαϊκές ντιρεκτίβες.
Το σπουδαιότερο έλλειμμα της σημερινής τοπικής αυτοδιοίκησης είναι η χαμηλή πολιτική παραγωγικότητα, εντοπισμένη στην ανικανότητα καταγραφής αναγκών και λαμβάνοντας υπόψη
όλους τους αναπτυξιακούς συντελεστές, ο σχεδιασμός και προγραμματισμός. Δεν μπορούν να δουν ότι είναι οι άνθρωποι, με τη γνώση της παραγωγής και το τοπίο, το αναπτυξιακό κεφάλαιο της υπαίθρου. Ταυτίζουν την έννοια επιχειρηματικότητα με κάποιους που περιμένουμε. Όμως στην ύπαιθρο ζει και εργάζεται ένα ανθρώπινο δυναμικό που πρέπει να το αντιμετωπίσουμε ως μικρές, αγροτικές επιχειρήσεις, οικογενειακού χαρακτήρα. Πολυεθνικές τσέπης τους λένε σ’ άλλες χώρες. Στην εκτός των μεγάλων πόλεων Ελλάδα το παραγωγικό δυναμικό αντιμετωπίζεται… ως κάποιοι που ξέμειναν γιατί δεν είχαν να κάνουν τίποτα καλύτερο.
Η ανεπάρκεια σχεδιασμού των δήμων και ο εσωτερικός ελγινισμός της μεταφοράς του πλούτου στην κομματοκρατική κάστα της Αθήνας και από εκεί εξαγωγή του μέσω του χρέους, προκαλεί αναβολή ανάκαμψης και ανασυγκρότησης. Ας προσθέσουμε εδώ τα κεντροβαρικά, αθηνοκεντρικά κόμματα ως προς τη δομή και πράξη τους και ταυτοχρόνως πολυκεντρικά, φυγοκεντρικά που διαχέουν τα καθήκοντα ψηφοθηρίας σ’ όλη τη χώρα. Έτσι υπονομεύουν ένα σύστημα – Ελλάδα. Αποτρέπουν ευθύνες και (ή για) τη δημόσια λειτουργία τους. Και οι δήμοι σ’ ένα τέτοιο μοντέλο, αλλά με τη μορφή φθηνού πελατειακού παραρτήματος, αποφεύγουν δεσμεύσεις, προγραμματισμούς, την αυτοέκφρασή τους. Οι εκπρόσωποι «ελευθερώνονται» από εκλογικές εντολές, αποσυνθέτουν τον τοπικό κοινωνικό ιστό που είναι και η αντισυστημική και επίκαιρη αναπτυξιακή πρόταση απέναντι στους επικίνδυνους, ισχυρούς ανέμους της διεθνούς κερδοσκοπίας.
ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΚΛΑΔΟΥΧΟΣ
ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ

«Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα» ειμαστε.

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

«Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα».
Ο Κλεισθένης γράφει.Η σημερινή σύγχυση και το πολιτικό αλαλούμ συνθέτουν μια ευχάριστη ατμόσφαιρα. Τα τελευταία «ελπιδοφόρα» νέα είναι χαρακτηριστικά.Η Carrefour χρωστάει τόσα πολλά σε τόσους πολλούς που έχει χαθεί ο λογαριασμός.Η απελευθέρωση της ενέργειας έβαλε στο παιγνίδι δύο «αξιολογότατες» εταιρίες που έστελναν τις εισπράξεις σε off-shore αντί της ΔΕΗ.Οι αιτήσεις για ενοικίαση δημόσιων αγροτεμαχίων με συμβολικό ενοίκιο στο νομό Γρεβενών κατά 90% έγιναν από Αθηναίους, ο ντόπιος πληθυσμός ουσιαστικά δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον.Η ανάπτυξη σε όλο της το μεγαλείο. Η πλήρης «επιτυχία» του νεοφιλελευθερισμού.Το ΠΑΣΟΚ πέμπτο κόμμα στις δημοσκοπήσεις και ο ΓΑΠ στην Κόστα Ρίκα βάζει θεμέλια για επανεκλογή του στην σοσιαλιστική διεθνή που παρεμπιπτόντως είχε μέλη τους αξέχαστους Μπεν Αλι, Μουμπάραγκ και Καντάφι. Ο Χρυσοχοΐδης δεν διάβασε το μνημόνιο, η Λούκα του ’ριξε μια ματιά και όλοι ομαδικά ούρλιαζαν υπέρ της αναγκαιότητας του μνημονίου για την σωτηρία της πατρίδας και το ψήφισαν. Ο Λοβέρδος επαναφέρει τον αυριανισμό απειλώντας με «μακελειό», μιμούμενος τον Κουλούρη του 89 που είχε απειλήσει με «Μπουκάρισμα», μην αδικήσω και τον Καρχιμάκη που πριν λίγο καιρό απειλούσε κι’ αυτός.Υπάρχει και το πρόβλημα των διορισμένων. Τα μέλη της ΕΛΣΤΑΤ διορισμένα απ’ το ΠΑΣΟΚ καταγγέλλουν και οι οικονομικοί εισαγγελείς στέλνουν δικογραφίες στην βουλή. Η ΝΔ κολλημένη στο 30%. Οι κόκκινες γραμμές διαδέχονται η μια μετά την άλλη, όλο και ψηλότερα, αναγκάζοντας τον Αντώνη σε άλματα επί κοντώ για να τις υπερπηδήσει κάνοντας και μια πιρουέτα κάθε φορά. Η ιδεοληψία της ότι η Ελλάδα ανήκει στην δύση και τα νεοφιλελεύθερα βαρίδια της την έχουν καθηλώσει. Εδώ αξίζει τον κόπο για μια αναφορά στον θεωρητικό της Τουρκίας Νταβούτογλου. «Η Τουρκία ανήκει σε συμμαχίες προτάσσοντας τα Τουρκικά συμφέροντα έναντι των συμφερόντων των συμμαχιών που ανήκει».Εμείς;Το ΛΑΟΣ τραβά από την μύτη τους άλλους δυο συνεταίρους του στην κυβέρνηση κινδυνεύοντας ταυτόχρονα να υποστεί συντριβή στις επερχόμενες εκλογές. Ο «πατριωτισμός» του εξανεμίστηκε, θέλει να σώσει την πατρίδα δίνοντάς την βορά στους τοκογλύφους με μειωμένη έως ανύπαρκτη κυριαρχία. Τόσο πατριωτισμό…. Ο Τσίπρας κάνει εκκλήσεις για ένωση της πολυκερματισμένης αριστεράς δλδ στον Κουβέλη που πριν λίγο καιρό αποσπάστηκε απ’ το άρμα του ΣΥΡΙΖΑ και στο ΚΚΕ που η μόνη ιδεολογική τους σχέση είναι ότι αυτοχαρακτηρίζονται αριστερά. Προσπαθεί να μας πείσει ότι αν ενωθούν (με ήδη ανεβασμένα ποσοστά) θα αποτελέσουν κυβερνητική διέξοδο. Το αφήνω ασχολίαστο. Η μόνη «πολιτική» πράξη των οικολόγων-πράσινων είναι η γκρίνια για την ελλειπή τους επιχορήγηση απ’ τα ταμεία του κράτους. Ο καταλληλότερος και ευρύτατης αποδοχής Παπαδήμος έπεσε στα τάρταρα, 90% περίπου δηλώνουν απογοητευμένοι. Η διαπραγμάτευση του PSI γίνεται απ’ τη Μέρκελ και το ΔΝΤ και η Ελλάδα είναι απλός παρατηρητής των όσων συζητιούνται στην ΕΕ για την «σωτηρία» της. Η πικρή αλήθεια είναι ότι η χώρα είναι ήδη χρεοκοπημένη, όλα όσα γίνονται αποσκοπούν στην υποθήκευση των περιουσιακών της στοιχείων πριν την επίσημη αναγγελία της χρεοκοπίας.Ο μεγαλύτερος απών φυσικά είναι ο λαός δεν του επιτρέπεται ούτε να ψηφίσει, οι εκλογές πάνε από αναβολή σε αναβολή. Ο Αντώνης είναι συνέχεια με μια κιμωλία και ένα σφουγγάρι γράφοντας και σβήνοντας την ημερομηνία των εκλογών και οι κυβερνητικοί του συνεταίροι ονειρεύονται ολοκλήρωση της τετραετίας. Κολλημένοι όλοι στους καναπέδες γίνονται δέκτες μιας πρωτοφανούς υπερπληροφόρησης-παραπληροφόρησης που τους επιτείνει την σύγχυση και τους εγκλωβίζει στην αδιαφορία και την αδράνεια. Ο καθημερινός βομβαρδισμός για νέα μέτρα, νέα χαράτσια, νέους φόρους κτλ έχει παραλύσει την κοινωνία κάνοντάς την άβουλη και απαθή. Όντως «είμαστε μία ωραία ατμόσφαιρα». Επειδή με τις περικοπές στην υγεία δεν είναι ούτε να αρρωστήσει κανείς, τουλάχιστον να έχουμε υγεία και υπομονή.

Ποιός ο ρόλος των αγροτοσυνεταιριστών Πελοποννήσου;

Ποιός ο ρόλος των αγροτοσυνεταιριστών Πελοποννήσου;
26 Ιανουαρίου 2012

Η Πελοπόννησος είναι μία γεωγραφική περιοχή με μεγάλη ,ποικίλη και ποιοτική αγροτική παραγωγή .Στην παραγωγή αυτή ο αγροτικός πληθυσμός έχει εναποθέσει τις ελπίδες του για την επιβίωση , ιδιαίτερα αυτές τις δύσκολες ώρες για την πατρίδα.
Η παρακάτω είδηση, απλώς επιβεβαιώνει το αυταπόδεικτο! Δηλαδή πως οι άνθρωποι που έχουν κληθεί να εκπροσωπήσουν τους αγρότες της Πελοποννήσου που όπως είπαμε πασχίζουν για τον επιούσιο, οι άνθρωποι που υποτίθεται ενεργούν και στοχεύουν στην καλύτερη διακίνηση των αγροτικών προϊόντων , που μεριμνούν να πετύχουν υψηλότερες τιμές στα προϊόντα της Πελοποννησιακής γης , που υποτίθεται αναζητούν αγορές για την προώθησή τους, επιεικώς …είναι απαράδεκτα απόντες και αδιάφοροι!
Είδαμε ιδίως τον τελευταίο καιρό πως έχουν αποθαρρυνθεί οι Έλληνες παραγωγοί λόγω πολλών αιτίων όπως π.χ ακριβές τιμές σε φυτοφάρμακα και μεροκάματα , πτώση της κατανάλωσης αγροτικών προϊόντων λόγω των υψηλών τους τιμών στην ελληνική αγορά κ.α. πολλά.
Ο φαύλος κύκλος φθηνών τιμών αγοράς των προϊόντων από την πρωτογενή παραγωγή και πανάκριβων τιμών μέχρι το ίδιο προϊόν να φτάσει στον καταναλωτή έχει μετατρέψει την ελληνική αγορά τροφίμων σε παράδεισο εισαγόμενων προϊόντων για τα οποία μέχρι πρόσφατα η Ελλάδα εθεωρείτο η χώρα με τη μεγαλύτερη παραγωγή των προϊόντων αυτών.
Και το χειρότερο είναι ότι μας στέλνουν σάπια και επικίνδυνα προϊόντα από το εξωτερικό.
Πέρυσι, σύμφωνα με κατάλογο του υπουργείου Εμπορίου, καταστροφής εισαγόμενων προϊόντων λόγω επικινδυνότητάς τους, κατασχέθηκαν και καταστράφηκαν τα εξής εισαγόμενα προϊόντα:
25 τόνοι φιστίκια προέλευσης Ιράν
19.5 τόνοι αμύγδαλα προέλευσης ΗΠΑ
2,5 τόνοι κουκουνάρι προέλευσης Τουρκίας
2,5 τόνοι πιπεριές προέλευσης Ιορδανίας
5,5 τόνοι φρέσκα φασολάκια, προέλευσης Τουρκίας και Ιορδανίας
6,3 τόνοι αμπελόφυλλα προέλευσης Τουρκίας
250 κιλά πιπεριές προέλευσης Συρίας
80 τόνοι σταφίδας προέλευσης Κίνας
32 τόνοι ελιές μαύρες προέλευσης Τουρκίας
Όταν λοιπόν οι Πελοποννησιακές Συνεταιριστικές Ενώσεις , δεν παρεμβαίνουν δυναμικά ενώνοντας τις δυνάμεις και τη φωνή τους , για να προστατέψουν τους αγρότες και τα δικά μας παραγόμενα προϊόντα, αλλά και τους ανυποψίαστους καταναλωτές που τρώνε τα σάπια προϊόντα Τουρκίας και Κίνας και δεν παρεμβαίνουν στο υπουργείο Γεωργικής Ανάπτυξης και να το θέσουν προ των ευθυνών του, τι μπορεί να περιμένει κάποιος σ΄αυτήν τη Χώρα πλέον;
Αν ο κάθε ένας από εμάς έκανε στο μίνιμουμ το καθήκον του , θα είχαμε ένα καλύτερο και πιό ελπιδοφόρο μέλλον!

The Secret Real Truth: Χαίρε θράσος απύθμενο!

The Secret Real Truth: Χαίρε θράσος απύθμενο!: Γράφει ο Διογένης ο Κυνικός Τελικά δεν μπορεί κάποιοι έχουν βαλθεί να μας τρελάνουν. Ξαφνικά βρέθηκε η λίστα των μεγαλοοφειλετών! Ξαφνικ...

Την άποψη Σαμαρά θα σεβαστεί ο Τατούλης