Τετάρτη 1 Ιουνίου 2011
ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΤΑ ΧΡΕΗ....ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΑ ΕΦΑΓΑΝ
Πακέτο «στήριξης» 110 δις ευρώ - κόστος κρίσης 200 δις ευρώ... μέχρι στιγμής
Κατά τη διάρκεια του Φθινοπώρου του 2009, ο νεοεκλεγμένος, τότε Πρωθυπουργός, κ. Γ. Παπανδρέου, γνωστοποίησε με μάλλον άκομψο και δραματικό τρόπο σε όλα τα διεθνή ΜΜΕ ότι η Ελλάδα είχε πολύ μεγαλύτερο έλλειμμα από αυτό που δήλωνε μέχρι εκείνη τη στιγμή και πως κινδύνευε με αδυναμία αποπληρωμής των υποχρεώσεων της. Η άμεση συνέπεια του σοκ που προκάλεσαν αυτές οι ανακοινώσεις, ήταν η χώρα να δεχτεί μία σφοδρή χρηματιστηριακή και χρηματοπιστωτική επίθεση από διεθνείς κερδοσκόπους αλλά και να βιώσει τη μαζική φυγή κεφαλαίων διεθνών επενδυτών από τις ελληνικές μετοχές και τα ελληνικά ομόλογα.
Ως αποτέλεσμα, ο Γενικός Δείκτης τιμών του Χρηματιστηρίου Αθηνών κατέρρευσε από τις 2900 στις 1240 μονάδες (Οκτώβριος 2009 - Μάιος 2011) και τα επιτόκια των 10ετών ελληνικών ομολόγων εκτοξεύτηκαν από το 4,5% στο 17% στο αντίστοιχο διάστημα, με την αξία τους στη δευτερογενή αγορά να μειώνεται σχεδόν κατά 50% .
Οι απώλειες στην κεφαλαιοποίηση του ελληνικού χρηματιστηρίου εξαιτίας αυτής της πτώσης, ανέρχονται στα 67 δις ευρώ. Παράλληλα, οι απώλειες των ελληνικών τραπεζών και των ελληνικών ταμείων που κατέχουν κρατικά ομόλογα ανέρχονται στα 35 δις ευρώ, φέροντας το συνολικό κόστος της κρίσης στα 100 δις ευρώ.
Προσθέτοντας σε αυτά τα 11 δις περίπου, που κόστισε η μείωση του ΑΕΠ το 2010 και τα 3 δις ευρώ που έχει κοστίσει μέχρι το Μάιο στο 2011, το συνολικό κόστος της κρίσης ανέρχεται, μέχρι στιγμής, στα 116 δις ευρώ. Αυτό, χωρίς να συνυπολογιστεί το κόστος από τις απώλειες θέσεων εργασίας στον ιδιωτικό τομέα , οι οποίες προκαλούν μείωση των εσόδων του κράτους και αύξηση των δαπανών του σε επιδόματα ανεργίας, χωρίς το συνυπολογισμό των κεφαλαίων που 'έφυγαν' από τον τραπεζικό τομέα της χώρας και μεταφέρθηκαν εκτός Ελλάδας, από τη φυγή ή τη μη έλευση επενδυτικών κεφαλαίων, τους τόκους από τα δάνεια του πακέτου στήριξης, την αύξηση των επιτοκίων με τα οποία δανείστηκε η Ελλάδα μέχρι τη στιγμή της υπογραφής του Μνημονίου κλπ.
Αν συνυπολογιστούν όλα τα παραπάνω, το κόστος της κρίσης ξεπερνά ήδη τα 160 δις ευρώ. Αν σκεφτούμε πως το μνημόνιο νο1 'εξασφάλισε' στη χώρα δάνεια ύψους 110 δις ευρώ προκειμένου να καλυφθούν οι ανάγκες χρηματοδότησης της για τρία χρόνια, με την πρόβλεψη πως θα αντλούσε από τις αγορές 64 δις ευρώ επιπλέον σε αυτό το διάστημα, το συνολικό ύψος των δανειακών αναγκών της χώρας μεταξύ 2010 και 2014 ήταν 174 δις ευρώ.
Λίγο πριν τον Ιούνιο του 2011 και η κρίση έχει κοστίσει, ήδη, περίπου αυτό το ποσό. Αν λάβουμε υπόψη, μάλιστα, πως η κυβέρνηση έχει 'δεσμεύσει' με νόμο 50 δις ευρώ δημόσιας περιουσίας προς ανταλλαγή της με χρέος που κατέχουν οι δανειστές της χώρας, μέσω του προγράμματος 'αποκρατικοποιήσεων', τότε το ύψος του κόστους της κρίσης αυξάνεται εγγυημένα στα 212 δις ευρώ ενώ αφαιρώντας το κέρδος από τη μείωση του ελλείμματος κατά 5% του ΑΕΠ στο 2010, δηλαδή περίπου κατά 12 δις ευρώ, το κόστος διαμορφώνεται στα 200 δις ευρώ. Και αυτό το κόστος, ίσως να είναι μόνο η αρχή.
← Πολύ προτιμότερη η «χρεοκοπία» από τη μνημονιακή λεηλασία!Σοφία Σακοράφα: Ο Γιώργος Παπανδρέου υπηρετεί συγκεκριμένο σχέδιο…
Posted on Ιουνίου 1, 2011 by Yiannis Aeras
Η προσφυγή στο ΔΝΤ με μαθηματική ακρίβεια θα μας έφτανε εδώ που φτάσαμε, όπως και πολλές άλλες χώρες στον κόσμο. Για τον λόγο αυτό δεν κατηγορώ απλώς την κυβέρνηση για λάθος πρόβλεψη, για ατυχή επιλογή, αλλά για σχεδιασμένη επιλογή με γνωστές τις συνέπειες και τα αποτελέσματα αυτής της επιλογής σημειώνει η ανεξάρτητη εδώ και καιρό βουλευτής Σοφία Σακοράφα.
Εκτιμά μάλιστα το ιστορικό, κοινωνικό, πολιτικό πλαίσιο που γέννησε το ΕΑΜ είναι αυτό που ζούμε τώρα. Απώλεια ανεξαρτησίας. Οικονομική κατοχή. Πολιτική εκτροπή.
Εθνικό λοιπόν, απελευθερωτικό λοιπόν και ισχυρό, δηλαδή μέτωπο.
* Όταν πήρες την απόφαση να καταψηφίσεις το Μνημόνιο, είχες φανταστεί αυτό που θα ακολουθούσε ή τα γεγονότα ξεπέρασαν και τη δική σου φαντασία;
Η προσέγγισή μου στα αποτελέσματα που θα παρήγαγε το Μνημόνιο δεν κινήθηκε στο πεδίο της πρόβλεψης, αλλά της γνώσης. Η προσφυγή στο ΔΝΤ με μαθηματική ακρίβεια θα μας έφτανε εδώ που φτάσαμε, όπως και πολλές άλλες χώρες στον κόσμο. Για τον λόγο αυτό δεν κατηγορώ απλώς την κυβέρνηση για λάθος πρόβλεψη, για ατυχή επιλογή, αλλά για σχεδιασμένη επιλογή με γνωστές τις συνέπειες και τα αποτελέσματα αυτής της επιλογής.
Σήμερα πλέον πωλείται η πατρίδα μας, το παρόν και το μέλλον των παιδιών μας, με μεσάζοντα την κυβέρνηση και με συμβούλους πωλήσεων τους αγοραστές.
Αυτή η κατάντια δεν αντιστοιχεί στον λαό μας και στην ιστορία μας.
* Γνωρίζεις καλύτερα την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ. Ειλικρινά αναρωτιέμαι πώς αντέχουν μια πολιτική που αποτυγχάνει συνεχώς, που βυθίζει σε κρίση οικονομία και κοινωνία, που εκποιεί τη δημόσια περιουσία χωρίς κανένα αποτέλεσμα;
Μια συγκεκριμένη ομάδα έχει κάνει τις επιλογές της και είναι στρατηγικού τύπου. Η κρίση δημιουργεί και συνθήκες αναδιάταξης, ακριβώς αυτή την αναδιάταξη υπηρετεί η συγκεκριμένη ομάδα με όρους ενίσχυσης του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας και εξόντωσης του λαού.
Το μεγάλο ερωτηματικό είναι αυτοί που έχουν μια άλλη αντίληψη. Όταν όμως ο φόβος, η υποταγή ή η επένδυση σε μια επόμενη ημέρα θολή ξεπερνά την πολιτική αντίληψη, τότε παύει η πολιτική και ξεκινά η προσωπική επιβίωση. Και ποτέ η προσωπική επιβίωση δεν υπήρξε ορθός οδηγός πολιτικής δράσης, αντίθετα καλλιεργούσε πάντα την ανοχή. Η ανοχή όμως σήμερα είναι συνενοχή.
Η ΠΑΣΚΕ ΟΤΑ και ΟΤΕ ήδη αρνήθηκαν αυτή τη συνενοχή, είναι μια αρχή.
* Είχες δηλώσει πως αν ο σημερινός πρωθυπουργός δεν λεγόταν Παπανδρέου αυτή η πολιτική δεν θα άντεχε ούτε δύο μήνες. Και όμως αντέχει. Και καταστρέφει. Ποια είναι τα όρια τελικά; Πόσο μπορεί να γίνει ανεκτή μια τόσο καταστροφική πολιτική; Είναι τούτη την ώρα μοναδική πολιτική λύση οι εκλογές;
Το επίθετο από μόνο του είναι ισχυρό, καθώς απευθύνεται στα πολιτικά ένστικτα της βάσης του ΠΑΣΟΚ. Είναι σαφές όμως ότι αυτό δεν φτάνει, αυτό υπήρξε ένα πρώτο επίπεδο σχεδιασμού, απαντά δηλαδή στο ποιος. Το πώς είναι μια άλλη ιστορία. Ξέρουμε όλοι καλά ότι σε περιόδους όξυνσης της κρίσης, οξύνονται και άλλοι δύο μηχανισμοί, ο μηχανισμός της προπαγάνδας αλλά και της καταστολής.
Και οι δύο μηχανισμοί έχουν τα εξής ζητούμενα: αφενός την καλλιέργεια φόβου και συνενοχής στον ελληνικό λαό, αφετέρου τη δημιουργία ενός κλίματος εμφυλίου της μιας κοινωνικής ομάδας έναντι της άλλης. Το έχουν καταφέρει σε μέγιστο βαθμό.
Ακόμη όμως και αυτά τα δύο στοιχεία, η καταλληλότητα δηλαδή του προσώπου που θα μας έφτανε εδώ και οι τρόποι που τέθηκαν σε εφαρμογή ώστε να φτάσουμε έως εδώ χωρίς να ανοίξει μύτη, δεν είναι από μόνα τους ικανά. Είναι προφανές ότι και όλοι εμείς, ως ο άλλος πόλος, ο αντιμνημονιακός, ο αριστερός, σταθήκαμε και στεκόμαστε λίγοι απέναντι στα κατακλυσμιαία γεγονότα και στις προσδοκίες του ελληνικού λαού.
Οι εκλογές λοιπόν από μόνες τους μπορεί να μεταφέρουν για λίγο αργότερα αυτό που πάει να συντελεσθεί. Αυτό που χρειάζεται είναι άλλη πολιτική πρόταση με δυναμική εξουσίας. ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, εξωκοινοβουλευτική αριστερά, η βάση του ΠΑΣΟΚ, σε κοινή δράση με μίνιμουμ προγραμματική σύγκλιση.
Δεν είμαι αφελής. Αφέλεια είναι να σε κατασπαράζουν και να λες θα έρθουν καλύτερες μέρες.
Δεν είμαι ρομαντική. Ρομαντισμός είναι να φαντασιώνεσαι επαναστάσεις την ίδια στιγμή που η κοινωνία σιωπά στην πλέον βάρβαρη επίθεση.
Δεν μου λείπει η δυνατότητα της διάκρισης και για αυτό μπορώ να διακρίνω ότι εχθρός μου δεν είναι ο τροτσικτής ή ο μαοϊκός ή η τάδε τάση ή συνιστώσα. Ο εχθρός είναι εδώ, είναι μπροστά είναι παντοδύναμος.
Είναι τούτη η ώρα και όταν λέω τούτη κυριολεκτώ, αύριο θα είναι αργά, είναι τούτη η ώρα της ευθύνης για το νέο ΕΑΜ.
* Νέο ΕΑΜ;
Το ιστορικό, κοινωνικό, πολιτικό πλαίσιο που γέννησε το ΕΑΜ είναι αυτό που ζούμε τώρα.
Απώλεια ανεξαρτησίας. Οικονομική κατοχή. Πολιτική εκτροπή.
Εθνικό λοιπόν, απελευθερωτικό λοιπόν και ισχυρό, δηλαδή μέτωπο.
* Εντυπωσιαστήκαμε από το κίνημα της ισπανικής νεολαίας αλλά ο ισπανικός λαός που τιμώρησε τους σοσιαλιστές, ψήφισε το αντίπαλο δέος στο πλαίσιο του συστήματος και του δικομματισμού. Πώς και πότε μπορούν τα κινήματα να συναντηθούν πολιτικά με δυνάμεις ικανές να τα εκφράσουν και να τα αντιπροσωπεύσουν, ώστε να πολλαπλασιαστεί ή και να γίνει αποτελεσματική η πολιτική παρέμβαση;
Θα χρησιμοποιήσω τα λόγια του Σ. Ζιζέκ: “Εκείνο που δεν μπορείς να δεις δεν είναι η πολυπλοκότητα της αντικειμενικής πραγματικότητας αλλά το πώς η δική μας παρέμβαση θα την αλλάξει”. Υποστηρίζω λοιπόν μια πιο μετριοπαθή θέση: Αντί να βαυκαλιζόμαστε για το πώς θα είναι ο κομμουνισμός, πρέπει να εργαστούμε με όσα έχουμε, ακόμα και τις μη κυβερνητικές οργανώσεις. Το κίνημα, από το Σιάτλ μέχρι οτιδήποτε, πρέπει να είναι συνδεδεμένο με άλλα κινήματα, να έχει ισχυρή γείωση με την πραγματικότητα και τότε κάτι θα συμβεί.
Εάν λοιπόν είχαμε απαντήσει σε αυτό, το πώς η δική μας παρέμβαση θα αλλάξει την πραγματικότητα, θα είχαμε λύσει και το πρόβλημα. Αυτό όμως που με βεβαιότητα μπορώ να πω είναι ότι δύο είναι οι όροι αλλαγής αυτής της πραγματικότητας: Ο πρώτος να εμπλέκεσαι στα κινήματα και ο δεύτερος να ξέρεις ότι η εμπλοκή σου έχει ένα και μόνο ζητούμενο, την τελική απάντηση να τη δώσουν τα κινήματα.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)